رابطه ها به کجاها که نمیکشه. کی فکرشو میکرد اینجوری با ه دعوام بشه که حتی...؟ اونم سر هیچی!! هعی خدا... واقعا نمیدونم چرا آدم اینطورین. + ا آدم خوبیه. فقط سخته که باهاش راحت باشی. + واسه مشکلم مجبور شدم به ی زنگ بزنم. ولی کار دیگه ای نکردم! آره درسته، واقعا سوال داشتم ازش، ولی قصدم لذت هم بود. یه بهونه به دست آوردم و با خوشحالی و بی درنگ بهش زنگ زدم. البته این هفته یکم ارادمم سست شد و نزدیک بود بزنم زیر قولم... +سکوت وحشی چشمان بی مروت تو.....

کم کم داره به یه خاطره ی محو تبدیل میشه... مثل چراغای یک ده کویری، که تو دل تاریکی، با ماشین به سرعت از کنارش رد میشی؛ ازش دور میشی دور میشی دور میشی... + ترجیح میدم توی تاریکی بمونم تا بمیرم. +باید تلاشمو دوبرابر کنم. دقیقا دوبرابر

پس از چند وقت دوباره حس نوشتنم اومد. اونم وسط درس خوندن نصفه شبی! خوشحالم که آدرس وبم رو عوض کردم. حالا دیگه خود خودمم، هیچکس منو نمیخونه اینجا... به این نتیجه رسیدم که واقعا نیاز دارم خودم باشم.. خودم رو بپذیرم.. خیلی ادای منطقیا رو در میارم.. خیلی مردونه فکر و رفتار میکنم... باید به احساساتم و زنانگیم اجازه ظهور و بروز بدم.. دارن دفن میشن... چه اشکالی داره اگه مانتوی نارنجی با کفشای گل گلی بپوشم؟؟ چه اشکالی داره اگه یه عالم دستبند بدل دست کنم جیرینگ جیرینگ صدا بدن؟ چی میشه اگه رژ جیغ و لاک صورتی بزنم و با بروبچ تخس برم بیرون و مسخره بازی در بیارم و بخندم؟؟

وقتی توی یه جمعی "هیچکس" طرز فکر و رفتار و گفتارت رو نمیفهمه، و همه به سطحی ترین حالت حماقت دچارن، و انگار به خودشون قول دادن تا آخرین لحظه درمقابل فهمیدن مقاومت کنن، اگه برونگرا ترین فرد عالمم باشی و یه میلیون دوست و فیق داشته باشی، تهش احساس تنهای بدجور خرتو میگیره.. بعد از 22 سال، هنوز هیچکسو پیدا نکردم که فکرامو بفهمه. کسی نبوده که با بودنش بفهمم که فقط من نیستم که دیوونم... البته خب... شاید........ میخوام کات کنم با "همه" به ظاهر دوستام. میخوام تنهاباشم. تننننهای تنها. دوباره مث قبلنا دم غروب گرمکن قهوه ایه رو بپوشم با شال مشکی، هندزفری بذارم و برم هشت

آره بهم نگاه کن

من همونی ام که بعد از ظهر سه شنبه میاد خونتون زنتو می کشه دخترتو میکشه... دهن پدر پیرتو جر میده و میره.

...خیره شو بهم

نمیدونم شاید تقصیر من بود شاید که نه، احتمال زیاد.. خیلی حساس و زودرنج شدم نمیدونم چرا شخصیتم متزلزل شده. سر کوچیکترین تلنگری از هم میپاشم عین بچه ها، زود قهر میکنم از خودم بدم میاد از رفتارم خجالت میکشم... شاید دلیلش اون افکار و باورهام در مورد خودمه که کاااملا توی ناخوداگاهم سرکوبشون کردم و با مکانیسم واکنش وارونه، دارم دقیقا عکسش رفتار میکنم و خودمم این نقابمو باور کردم، بعد وقتی یه تیکه کوچکی از باورهای مدفون شدم رو توی رفتار یا گفتار طرفم میبینم، یه دفه تمام حجم اون فکرای تو سری خورده بهم هجوم میارن و من زیر آوارشون له میشم....